گفتگو با زیست‌شناس و برنده جایزه نوبل کریستین نوسلین وُلهارد

برگردان به پارسی: شهریار صحاف

چرا با وجود اینکه یک گستره فرهنگی و هورمونی گسترده در جنس‌های بیولوژیکی وجود دارد، تنها دو جنس وجود دارد؟

چرا کمیسر دگرباشان دولت فدرال آلمان باید این را بداند؟

گفتگو با زیست‌شناس و برنده جایزه نوبل کریستین نوسلین وُلهارد در مورد ایدئولوژی ترنس جنسیتی، عوامل جانشین آن و اینکه چرا فکر می‌کند قانون تعیین سرنوشت برنامه‌ریزی شده “دیوانگی” است.

پروفسور نوسلین وُلهارد، اِسوِن لمان، کمیسر دگرباشان دولت فدرال آلمان، ادعا می‌کند: این باور که دو جنسیت وجود دارد غیرعلمی است و جنسیت‌های زیادی وجود دارد.

این حرف غیر علمی است! شاید آقای لمان درس اولیه زیست شناسی را فراموش کرده است.

پس بیایید به این موضوع بپردازیم!

اوه عزیزم.

بسیار خوب؛ همه پستانداران دو جنس دارند و انسان هم یک پستاندار است. یک جنس است که تخمک‌ها را تولید می‌کند و دو کروموزوم X دارد؛ به این می‌گویند ماده (مونث).

جنس دیگری هم وجود دارد که اسپرم را می‌سازد، دارای یک کروموزوم X و Y است؛ به این می‌گویند نر (مذکر).

هنگامی که یک تخمک با یک اسپرم ترکیب می‌شود، موجود جدیدی متولد می‌شود.

نمونه‌هایی از دنیای حیوانات معمولا مورد استناد قرار گرفتند که برای اثبات وجود جنسیت‌های زیادی در نظر گرفته شده‌اند. برای مثال حلزون‌ها.

این‌ها هرمافرودیت (Hermaphrodite) هستند. هرمافرودیت‌ها هر دو را دارند: سلول‌های اسپرم و تخمک؛ بنابراین می‌توانند خود را بارور کنند. با این حال، آن‌ها معمولاً با یک حلزون دیگر جفت‌گیری می‌کنند. زیرا هنگام جفت‌گیری با خود، فرزندان مطلقاً دارای ارث مساوی هستند. با این حال، اگر دو ارگانیسم مختلف ژنوم خود را با هم مخلوط کنند، دامنه تنوع بیشتری وجود دارد و فرزندان معمولاً زنده‌تر هستند. به همین دلیل است که این اصل در طبیعت حاکم شده است.

وجود هرمافرودیت، این واقعیت را تغییر نمی‌دهد که دو سلول زایا، تخمک و اسپرم و درنتیجه دو جنس وجود دارد.

با این حال در سال ۲۰۱۷، دادگاه قانون اساسی فدرال تصمیم گرفت که علاوه بر «مونث» و «مذکر»، باید یک ورودی جنسیت سوم (متنوع) نیز برای افراد بینا‌جنسیتی(Intersex) در نظر گرفت.

بیناجنسیت به دلیل اختلالات و انحرافات بسیار نادری در مجموعه کروموزوم‌ها ایجاد می‌شود. اما افراد اینترسکس نیز ویژگی‌های هر دو جنس را دارند، آن‌ها جنسیت سوم نیستند.

اما در یک جنسیت بیولوژیکی طیف گسترده‌ای وجود دارد.

طبیعی است. مردان دارای حالات بسیار “زنانه” و زنان دارای حالات بسیار “مردانه” وجود دارند که نه تنها به عوامل فرهنگی مربوط می‌شود، بلکه به سطوح هورمونی مختلف و موارد دیگر نیز مربوط می‌شود. یک طیف عظیم وجود دارد و این خیلی هیجان‌انگیز است.

با این حال، فرمول صحیح سیاسی کنونی این نیست که یک مرد بیولوژیک «احساس زن بودن» داشته باشد و جامعه و قانون‌گذاران باید به او این فرصت را بدهند که در جنسیت دلخواه خود زندگی کند. اما این شخص اصلاً مرد نیست، بلکه در واقع یک زن است.

این حرف مزخرف و خیال بافی است! افرادی هستند که می‌خواهند تغییر جنسیت بدهند، اما نمی‌توانند این کار را انجام دهند. شما XY یا XX باقی می‌مانید. نکته اصلی این است که داشتن یا نداشتن کروموزوم Y بر رشد جنین در دوران بارداری و البته در نوجوانان نیز تاثیر دارد؛ بنابراین پسرها دارای خصوصیات جنسی متفاوتی نسبت به دختران هستند و این مورد را نمی‌توان زیرسوال برد. افراد جنسیت خود را تا آخر عمر حفظ می‌کنند. البته برای دختری که مثلاً تستوسترون مصرف می‌کند، می‌توان از هورمون ها استفاده کرد تا صدایش کلفت و بم شده و ریش درآورد. اما اینطور نیست که بعداز مصرف تستوسترن بیضه دربیاورد و اسپرم تولید کند. همچنین نرهای بیولوژیکی حتی با هورمون‌ها هم تخمک تولید نمی‌کنند و نمی‌توانند بچه‌دار شوند. مشکل زمانی به وجود می‌آید که مداخلات غیرقابل برگشتی با عمل جراحی رخ دهد. اما هورمون‌ها همچنین چیزی را به بدن اضافه می‌کنند که در آن‌جا در نظر گرفته نشده است. هورمون‌ها در سطوح مختلف، هم از نظر جسمی و هم از نظر روانی، تأثیر زیادی در بدن دارند. من فکر می‌کنم جرئت فوق‌العاده‌ای است که مقدار آن را به درستی تعیین کنید و دائماً مصرفش کنید. بدن نمی‌تواند در درازمدت به خوبی آن را تحمل کند. هر هورمونی که مصرف می‌کنید دارای عوارض جانبی است. مصرف هورمون ها ذاتاً خطرناک است.

در آینده جوانان بالای ۱۴ سال باید بتوانند جنسیت خود را خودشان تعیین کنند.

این جنون است! در ۱۴ سالگی، بسیاری از دختران از بلوغ ناراضی هستند. من خودم این را می‌دانم، من هم در ۱۴ سالگی ناراضی بودم و ترجیح می‌دادم پسر باشم. در آن زمان حتی اجازه نداشتم شلوار بپوشم یا موهایم را کوتاه کنم. بارها به خودم لعنت فرستادم و ترجیح می‌دادم مرد باشم، زیرا فکر می‌کردم که اگر می‌خواهید شغلی را داشته باشید که مختص مردان است و مردان به آن تسلط دارند، مطمئناً وضعیت بهتری خواهید داشت. اما پس از آن باید راهی پیدا کنید تا خود را اثبات کنید. این همان چیزی است که شما به دختران توصیه می‌کنید که انجام دهند و باید از آن‌ها حمایت کنید.

به نظر شما درست است که قانون‌گذار به افراد اجازه می‌دهد که به اصطلاح تغییر جنسیت بدهند؟

قانون‌گذار به هیچ وجه نمی‌تواند اجازه تغییر جنسیت را بدهد. او فقط می‌گوید که این زن از این به بعد می‌تواند ادعای مرد بودن کند و بالعکس. اساس بیولوژیکی مطلقاً قابل تغییر نیست و اگر الان مردی ادعا کند که زن است و به باشگاه ورزشی برود تا با زنان آنجا بازی کند، اشکال دارد. زیرا این فرد به دلیل هورمون‌های مردانه، قوی‌تر است و سریع‌تر می‌دود. در واقع این کار مثل دوپینگ است. شما حتی اگر حتی اجازه نداشته باشید که به این مسئله اشاره کنید، باز هم تغییر جنسیت بیولوژیکی امکان‌پذیر نیست.

دادگاه قانون اساسی فدرال احکام متعددی را در مورد تراجنسیتی (Transgender) و بینا‌جنس‌گرایی صادر کرده است که به مفهوم جنسیت می‌پردازد. در حکم ۲۰۱۷ آمده است: «در علوم پزشکی و روانی-اجتماعی توافق گسترده‌ای وجود دارد که جنسیت را نمی‌توان صرفاً براساس ویژگی های ژنتیکی- تشریحی- کروموزومی تعیین کرد یا حتی آن را تولید کرد، بلکه توسط عوامل اجتماعی و روانی نیز تعیین می‌شود. زیست‌شناس و برنده جایزه نوبل در این باره چه می‌گوید؟

این حرف مزخرف محض است. شرایط اجتماعی و روانی می‌تواند احساس شما را تغییر دهد، اما جنسیت بیولوژیکی را نه. هر جا که واقعاً علم به کار گرفته شود، این واقعیت کاملاً غیرقابل انکار است.

به هر حال، این عبارت از انجمن پزشکی آلمان آمده است.

شما هم آشکارا در تشخیص و تمایز بین جنس (Sex) و جنسیت (Gender) گیج شده‌اید. البته در مورد جنسیت، جنسیت اجتماعی طیفی وجود دارد، در حالی که جنسیت بیولوژیکی فقط زن یا مرد است و تمام.

بااین حال یک دختر می‌تواند آرزو کند که او را با نام پسر صدا کنند. (این موضوع قبلاً در مورد «جورج» در «خانواده پنج» وجود داشت.)

زمانی که ماری لوئیز ولبرشت، دانشجوی دکترای زیست‌شناسی، می‌خواست در «شب علوم» در دانشگاه هومبولت در مورد برابری جنسیتی سخنرانی کند، اعتراض‌هایی صورت گرفت. دانشگاه این سخنرانی را لغو کرد.

الان می‌خواهند کلاس‌های زیست‌شناسی را هم لغو کنند؟ آیا ما دیگر نمی‌خواهیم بدانیم که کی هستیم و جنسیت چگونه تعیین می‌شود؟ آیا کسی دیگر به دلیل اینکه این کار بد است، نباید آن را یاد بگیرد؟ با این حال، من به یاد دارم که کمپین‌های نفرت‌انگیزی علیه محققی که ژن تعیین‌کننده جنسیت را در کروموزوم Y در اواخر دهه ۱۹۸۰ کشف کرده بود، انجام شد. ظاهراً او متهم به انجام کاری وحشتناک برای بشریت شده است، زیرا ژنی را کشف کرده است که تولید تستوسترون را تحریک می‌کند. این کار کاملاً دیوانه‌وار بود، من واقعا وحشت کردم! اما می توانید ببینید که مردم هیچ ایده‌ای در مورد زیست‌شناسی ندارند. فقدان آموزش در این زمینه بسیار بد است.

آیا خودتان این نوع دشمنی با واقعیت‌ها و علم را تجربه کرده‌اید؟

طبیعی است. اگر روی جنین‌ها تحقیق می‌کنید، در حال حاضر یک شرور هستید، زیرا همه بلافاصله تصور می‌کنند که شما هیچ چیز دیگری جز دستکاری جنین‌ها را برنامه‌ریزی نکرده‌اید. تنها کاری که باید می‌کردم این بود که دهانم را باز کنم و بگویم که دارم روی جنین‌ها تحقیق می‌کنم (حتی اگر فقط جنین مگس باشند) که مورد حمله قرار گرفتم! متأسفانه، خصومت با علم در آلمان به‌ویژه برجسته است. شاید به خاطر کرونا کمی بهتر شده باشد. خیلی‌ها دیدند که علم را باید شنید. همچنین اینکه ادعای اینکه ویروس اصلاً وجود ندارد، فقط به این دلیل که شما آن را نمی‌خواهید، می‌تواند نامطلوب باشد.

اکنون در نقطه جدیدی قرار داریم. حالا دیگر مسئله این نیست که ما مجاز به چه نوع کار علمی هستیم؟ در این حالت تفکر خرافه‌ای و جادوگرانه بر دانش علمی غلبه می‌کند.

اصولاً ممنوع کردن یک سخنرانی اشکالی ندارد، زیرا گاهی ممکن است برخی افراد فکر کنند که مشکلی در آن وجود دارد. در این مورد اما دانشجوی دکتری می‌خواست چیزی را توضیح دهد که در هر کتاب درسی وجود دارد. این آمیزه‌ای از حساسیت و تکبر اخلاقی همراه با نادانی است که خیلی کشنده است.

انکار حقایق بیولوژیکی به طرز شگفت انگیزی بسیار زیاد است. اخیراً، صفحه فعالان ترنس، خواستار آن شد که دیگر ختنه زنان نباید به این صورت توصیف شود. دلیلش هم این بود که معتقدند فرج به خودی خود عضوی از بدن زنانه نیست.

البته فرج یک اندام جنسی زنانه است! آیا باید این افراد را جدی گرفت؟

ظاهراً

کاملاً واضح است که ترنسکشوال‌ها (Transsexual)نباید مورد تبعیض قرار گیرند. وقتی با مردم بد رفتار می‌شود، بد است. اما آن‌ها نمی‌توانند عقاید و ایده‌های خود را به عنوان واقعیت بر همه تحمیل کنند.

 

مصاحبه‌کننده: شانتال لوئیس

منبع: مجله فمینیستی آلمانی EMMA

 

 

https://www.emma.de/artikel/viele-geschlechter-das-ist-unfug-339689

نویسنده: سهیل مختاری

روندهای مدرن بسیار خوش خط و خال به نظر می‌رسند اما نگاه دقیق به آنها حکایت از نوعی دنائت و زشتی بزک شده دارد. این مسئله را می‌توان در عادی‌سازیِ دموکراتیک اعمال و افعال قبیح در جهان معاصر به روشنی ملاحظه کرد. موارد متعدد و مختلفی در این رابطه وجود دارد که در روندهای پیچیده و درهم تنیده قانونی سال به سال و قدم به قدم پیشرفت کرده و از یک ضدارزش به ارزش و فعلی پسندیده بدل شده است. این بازبینی ارزش‌ها بیش از آنکه محدود به منافع صرف ذی‌نفعان آن باشد از اندیشه‌های جدید هم نشأت می‌گیرد.. البته نمی‌توان منافع مالی عریان این تغییر و تحولات را کتمان کرد اما ایدئولوژی نیز در این میانه رقاصی می‌کند. فی‌المثل در کمونیسم که اساس آن “خلع ید از مالکان ابزار تولید” است، مصادره اموال خصوصی توسط دولتِ قاهر، امری عادی و مدنی انگاشته می­‌شود.

اینکه می‌توان در این تضاد طبقاتی و کنش روشنفکرانه، به مصادره اموال که سابقاً هم رخ می‌داد اما همان دزدی یا سرقت نامیده می‌شد، رنگ و بویی مدنی داد تا دولت به عنوان نماینده کل جامعه آن را اجرا کرده و عامه را در سایۀ حمایت و بخشندگی بی‌پایان و برابر خود به سوی بهشت کمونیستی رهبری کند.

از این دست موارد بسیار است. می‌توان به مالیات و جنگ هم اشاره کرد. مثلاً مالیات در طول تاریخ بعنوان یک خراج و باج اجباری مطرح بوده است. سلاطین و حاکمان محلی آن را مطالبه و به زور می‌ستاندند. ماموران مالیات مانند فوج‌های ملخی بودند که به زراعت می‌­زنند و همه چیز را با خود می­‌برند. زارعان و مالکان نیز از پرداخت آن به طرق مختلف فرار کرده و حتی ماموران را کتک می‌زدند اما در دنیای جدید پرداخت مالیات بعنوان رفتاری مدنی تبلیغ شد و اغلب بصورت پرداختی برای منفعت عمومی معرفی گشت. مردم نیز تخلفات یکدیگر را به دولت گزارش می‌کنند و انواع مالیات‌ها را می‌پذیرند. در باب جنگ‌ نیز این تغییر پارادایم صادق است. دو جنگ جهانی میلیون‌ها نفر را در مغاک ایدئولوژی دفن کرد. میلیون‌ها انسان را آواره، اسیر و مضطر نمود و از زمین، ویرانه‌ای سوخته برجای گذاشت. جنگ‌ها در دنیای قدیم بر مبنای گسترش قلمرو و منافع حاکمان رخ می‌داد. طرفین بر مبنای مزد و به امید غنائم و البته پیمان‌های قومی و مذهبی گرد هم می‌آمدند و آنکه جنگاور بود در صورت پیروزی از غنائم برخوردار شده و به هنگام شکست زبون و خار می‌شد اما در جنگ‌های امروزی تمام مردم باید به اسم یک ایدئولوژی و اغلب مُفت برای دولت‌ها بجنگند. هیچکس را یارای فرار از آن نیست. دیگر جنگ‌ها، مصاف شاهان و سلاطین علیه قلمرو یکدیگر نیست بلکه به تعبیر میزس “جنگ مردم” برای دولت‌هاست.

بگذارید به برخی موارد اجتماعی نیز بپردازیم که دائما در حال تغییر است. در مقاله دموکراسی علمی، همجنس‌گرایی و دولت رفاه مختصراً به در هم تنیدگی اقتصادسیاسی دولت رفاه با مارکسیسم فرهنگی اشاره شد. اینکه چگونه یک جرم و فعل قبیح از طریق ایدئولوژی، مدیا، آکادمی‌، جنبش‌های قارچی، سپس پذیرش تدریجی افکار عمومی و در نهایت اقدام قانونی سیاستمدارانِ دموکرات، عادی‌سازی و تبدیل به ارزش و یک امر طبیعی شد. نمونه روشن آن همجنس‌گرایی است. پس از تحولات دهه شصت و “انقلاب جنسی” آن، تابوها یکی پس از دیگری از بین رفته یا تضعیف شدند. گی‌ها از این فرصت استفاده کرده و آشکارا اقدام به تظاهرات خیابانی کردند چرا که دیگر تابویی وجود نداشت تا آنها را گناهکار یا نامتعارف نشان دهد. در سال ۱۹۷۳ سازمانی ملی به نام LGBTQ Task Force  در نیویورک تأسیس شد که در دهه‌های بعد نهاد اصلی در عادی‌سازی همجنس‌گرایی در آمریکا بوده است. تشکلی که با هدف و برنامه‌ای منسجم در احزاب، آکادمی‌ها، دیوان عالی، کنگره، مدیا و حتی مردم عادی شروع به آموزش و ترویج ایده خود کرد و اغلب نیز در بسط ارزش‌های رادیکال موفق بود.

روند بازبینی ارزش‌ها و ضدارزش‌ها اغلب پیچیده و تدریجی است اما پیشرفت آن در غربِ دموکرات باورنکردنی بوده است. به محض آغاز دهه هفتاد میلادی گروه ملی  LGBTQ در آمریکا شروع به فعالیت می‌کند تا از حقوق مدنی گی‌ها دفاع کند. در همین دهه، کمپینی خیابانی برای حذف همجنس‌گرایی از دسته اختلالات روانی راه می‌­اندازد که با کمک انجمن‌های صنفی-علمی موفقیت‌آمیز بوده است. در کنار این موفقیت اولیه از طریق حزب دموکرات، همنجس‌گرایی را تبلیغ می‌کند. در دهه هشتاد گروه فشار ویژه‌ای برای تحت تأثیر قرار دادن قانون‌گذاران تشکیل می‌دهد و در ۱۹۸۴ اولین گزارش گسترده خود در مورد “نفرت علیه همجنس‌گرایی در جامعه” را منتشر می‌کند. در دهه نود خدمت گی‌ها در ارتش را تسهیل کرده و همزمان با آن، اقدامات ترویجی و کنفرانس‌های آموزشی خود در سراسر آمریکا را گسترش می‌دهد. این سازمان غیرانتفاعی هدف اساسی خود را “حمایت از عدالت اجتماعی” معرفی کرده است!

قرن بیستم تمام می­شود و هزاره سوم میلادی آغاز. قرنی که جشنوارهء ایدئولوژی‌ها بود چرا که هر آنچه در قرن نوزدهم رخ نداد را یکجا در خود داشته است. سوسیال-دموکراسی بعنوان ایدئولوژی غالب در غرب و حتی شرق تثبیت شد با این تفاوت که شرق، دموکراسی کمتری داشت. شوروی فروپاشید اما سوسیالیسم در لباسی نو و اینبار فرهنگی خود را به قامت جوامع انسانی پوشاند و در پویشی انسان‌دوستانه تبدیل به جریانی پیشرو در مدیا و آکادمی شد. احزاب مارکسیستی که دیگر سوسیال-دموکرات نامیده می­شوند از وجه انقلابی خود دست کشیده و در مقابل احزاب محافظه‌کار هم از اکثر اصول خود. این دو عقب‌نشینی یک تعادل سیاسی و اقتصادی به وجود آورد که هر چند از منظر اقتصادی، مالکیت خصوصی ابزار تولید را حفظ کرد اما دولت را تبدیل به غولی بی‌شاخ و دم نمود تا هر آنچه بخواهد انجام دهد.

مایکل نیومن در کتاب “سوسیالیسم، درآمدی کوتاه” می‌نویسد: “احزاب سوسیال‌دموکرات تا قبل از ۱۹۱۴ دعوی مارکسیست بودن داشتند…برایشان مشکل بود که پس از آن به راحتی مارکسیسم را کنار بگذارند…حزب سوسیال دموکراتیک سوئد تا پیش از ۱۹۱۴ رسماً مارکسیسم را ارج می‌نهاد.” در واقع تفکیک میان مارکسیسم با سوسیال دموکراسی بیش از آنکه ناشی از اختلافات عمیقِ عقیدتی باشد، تحت تأثیر رقابت‌های سیاسی با بلشویک­‌ها رخ داد. آنها می‌خواستند مرزهای سیاسی خود را حفظ کنند و در عین حال به مارکسیسم وفادار باقی بمانند لذا تنها بخش انقلاب آن را حذف کردند. مالکیت خصوصی ابزار تولید را لاجرم نگاه داشته اما با دولت رفاه و مداخله­‌گر آن را مچاله کردند. چرا که با وجود دموکراسی توده‌ای دیگر متحد کردن پرولتاریا نیازی به انقلاب سخت نداشت. انقلابِ نرم می‌توانست تدریجاً رخ دهد و عملاً هم رخ داد. احزاب چپ به حیات خود ادامه دادند و سوسیالیسم را با ابزارهای سرمایه­‌داری حفظ کردند. آنها فقط خلع ید را انجام ندادند. هانسون از چهره‌های مهم حزب سوسیال دموکرات سوئد که در ۱۹۳۲ نخست وزیر شد و حزبش تا ۱۹۷۶ بی‌وقفه در قدرت بود، دولت را به مثابۀ “خانه مردم” معرفی می‌کرد! در واقع نگاهی جدید که دولت و مردم را یکی می‌کند.

با این وجود مارکسیست‌ها رفته رفته جذب اشکال جدیدی از اقدامات فراسیاسی شدند تا نظریه‌ها و ارزش‌های موجود در غرب را در تمامی مسائل به چالش بکشند و نقطه آغاز آن انقلاب جنسی ۱۹۶۸ بود. پیاده‌نظام این جنبش‌ خیابانی اینبار دانشجویان معترضی‌ بودند که نابودی تابوها و بازنگری در ارزش‌ها را خواستار شدند. “چپ نو” متولد شد و محل این تولد نامیمون، دانشگاه بود. هربرت مارکوزه و آنتونیو گرامشی ایدئولوگ‌های معروف این جنبش بودند. گرامشی، دبیر حزب کمونیست ایتالیا تأکید داشت که “بر تمامی سوسیالیست‌ها واجب است که فهم جدیدی بر پایۀ ایده‌ها و ساختارهای فرهنگی بدیل ایجاد کنند.” آنها بجای انقلاب طبقاتی و اقتصاد برنامه‌ریزی متمرکز به دولت رفاه، فمنیسم، سیاست هویت، سیاست سبز و آزادی جنسی شیفت کردند و بسیار هم موفق بودند. “چپ انقلابی” نیز در زمان خود موفقیت‌های سیاسی چشمگیری داشت اما آن را با میلیون‌ها قربانی، بدنامی تاریخی و سرانجامی شوم بدست آورد اما چپ نو آن را با ابزارهای سرمایه‌داری و بسیار نرم و روشنفکرانه. به جرأت می‌توان فرهنگ مسلط کنونی در جهان را دستاورد چپ نو دانست که در همه جا و همه چیز حضور دارد بطوریکه حتی ایالات متحده را بلعیده و بیمار کرده است، اروپایِ پیر که جای خود دارد.

از اینرو و تحت تاثیر چند دهه عادی‌سازی همجنس‌­بازی که از آکادمی‌ها نشأت گرفته، و مدیا آن را پراکنده کرد، افکار عمومی پذیرای گی‌ها شد. در می ۲۰۱۱ حمایت عمومی از ازدواج گی‌ها در ایالات متحده برای اولین بار به بالای پنجاه درصد رسید. درست در اوایل دهه هفتاد بود که سازمان  LGBTQ با کمک  APA و سایر انجمن‌های صنفی-علمی در آمریکا توانست، همنجس‌گرایی را از دستۀ اختلالات روانی حذف کند و قدم به قدم آنرا عادی‌سازی نماید. این روند در غربِ دموکرات که صندوق‌های رأی حکم تابوت عهد را پیدا کرده است به کار احزاب دموکرات آمد و آنها هم تحت تأثیر افکار نو و ایضاً منافع سیاسی خود آمادۀ استفاده سیاسی از جماعت گی‌ شدند. اولین دولت در جهان که از طریق یک لایحه، ازدواج گی‌ها را قانونی کرد، هلند بود. حزب سوسیال دموکرات هلند به رهبری ویم کوک-نخست وزیر سوسیالیست وقت- این لایحه را در سال ۲۰۰۰ از تصویب مجلسین گذراند. در ده سال نخست هزاره جدید، شش دولت دیگر از جمله سوئد و نروژ هم به هلند پیوستند. در اسکاندیناوی احزاب سوسیال دموکرات فرمانروا هستند و خدایشان دولت رفاه و احکام اوست. انگلستان و فرانسه در ۲۰۱۳، آمریکا در ۲۰۱۵، آلمان در ۲۰۱۷ و اتریش در سال ۲۰۱۹ به این “گناه مسیحی” رسمیت قانونی دادند.

و یاد کن حکایت لوط را هنگامی که به قوم خود گفت آیا شما به عمل زشتی که هیچ کس در عالم پیش از شما مرتکب نشده اقدام می‌کنید. شما به شهوت با مردان خلوت کرده و راه زناشویی[دگرجنس‌گرایی] را قطع می‌کنید و در مجامع خود بی‌هیچ خجلت به کار قبیح می‌پردازید. قوم لوط جز آنکه به طعنه گفتند اگر راست می‌گویی عذاب خدا را بر ما نازل کن به او ابداً جوابی ندادند.[۳۰-عنکبوت]

در ادامه بطور ویژه به ایالات متحده خواهیم پرداخت. اینکه چگونه از دهه شصت قرن ماضی تا امروز تحولات به نفع افعال و افکار اجتماعیِ رادیکال تغییر پیدا کرده است. اما پیش از آن، باید به نکته‌ای در این رابطه اشاره کنم. بخش اعظم این رسمیت دادن‌ها از طریق دادگاه‌ها و قوانین ایالتی و ملی بوده است. در حقیقت این احزابِ حاکم بودند که با نفوذ لابی‌گرها و شاکیان گی، به آنها حقوقی را اعطا کردند که ریشه در “ازدواج طبیعی و سنتی” دارد. تنها دولتی که با رای همگانی[۶۲درصد] از ازدواج گی‌ها جرم‌زدایی کرد، ایرلند بود. هر چند در سایر موارد نیز می‌توان همراهی اکثریت را مشاهده کرد. یعنی همان توده‌هایی که همواره قدرت تخریب داشته‌اند.

و اما آمریکا؛ سال ۲۰۱۵ یک نقطه عطف تاریخی در این کشور است چرا که با حکم دیوان عالی ازدواج گی‌ها رسمیت فدرال پیدا کرد و برای تمام ایالت‌ها لازم‌الاجرا شد. بیش از آن ۳۶ ایالت به ازدواج گی‌ها رسمیت داده بودند و تنها در ۱۴ایالت ازدواج گی‌ها ممنوع و غیرقانونی بود. تگزاس جزیی از آن ۱۴ ایالت بود اما با حکم دیوان عالی، قوانین فدرال بر قوانین محلی آنها غالب شد. این روند جرم‌زدایی از ۲۰۰۴ و با ایالت ماساچوست آغاز شد و با احکام دادگاه‌ها، قوانین ایالتی و رأی مستقیم مردم رشد کرد و به ۳۶ ایالت رسید. قبل از تصمیم دادگاه عالی در ۲۰۱۵ گروه ملی  LGBTQ در آموزش فعالان محلی و ایالتی برای تصویب قوانین ایالتی در جهت قانونی شدن ازدواج گی‌ها نقش اساسی ایفا کرد. لابی‌گری مستمر، تبلیغات ایالتی و ملی گسترده و بهره بردن از آکادمیسین‌ها و طرفداران حقوق مدنی! از اقدامات معمول این گروه رادیکال بود. ریا کری-Rea Carey-که از ۲۰۰۸ تا ۲۰۲۱ مدیر اجرایی این گروه ملی بود و حکم دیوان عالی در زمان مدیریت او صادر شد، فارغ التحصیل دانشکده دولتی جان اف کندیِ دانشگاه هارواد است. کری خود یک همجنس‌باز است. در کنار این موارد همراهی حزب دموکرات آمریکا نیز بسیار موثر بوده است. جالب اینکه چهار سال قبل از این، دکتر جفری لوی -levi- در ژانویهء ۲۰۱۱ توسط باراک اوباما بعنوان عضو گروه مشاوران رئیس‌جمهور در زمینه پیشگیری و ارتقای سلامت عمومی منصوب شد و همزمان مدیریت اجرایی “کارگروه ملی گی‌ها و لزبین‌ها” را بر عهده گرفت!

ترکیب دیوان عالی اما در سال ۲۰۱۵ دارای دو طیف لیبرال و محافظه‌کار بود. چهار قاضی لیبرال-که سه نفر از آنها زن بودند- در کنار چهار قاضی محافظه‌کار بعلاوهء آنتونی کندی، قدیمی‌ترین قاضی سوپریم کورت که از سال ۱۹۸۸ عضو دیوان عالی بود، ۹ عضو رای دهنده را تشکیل می‌دادند. قبل از اینکه ادامه متن را بخوانید، شاید آراء مثبت و منفی را حدس زده باشید. درست است. چهار رای مثبت قضات لیبرال به “قانونی شدن ازدواج گی‌ها” در مقابل چهار رای منفی قضات محافظه‌کار به آن. تابحال رای‌ها برابر بوده است اما هنوز یک رای سرنوشت‌ساز باقی مانده؛ آنتونی کندی، قاضی محافظه‌کار و قدیمی که توسط جمهوری‌خواهان به سنا معرفی، و وارد دیوان عالی می­‌شود. سابقه آرای قاضی کندی تا سال ۱۹۹۲، محافظه‌کارانه بوده است اما پس از آن با “رای نوسانی”، در میان لیبرال‌ها و محافظه‌کاران شناخته می­‌شود. آرای نوسانی زیاد کندی، تعریف ایدئولوژی او را سخت می‌کند هر چند در دوران سی سالۀ قضاوت‌ خود تا سال ۲۰۱۸، اغلب آرای محافظه‌کارانه داشته است. نویسندگان نشریه  Slate در سال ۲۰۰۷، کندی را “ابوالهول ساکرامنتو” نامیدند. ساکرامنتو محل تولد کندی است و ابوالهول موجودی افسانه‌ای با پیکری از شیر، مزین به بال‌های عقاب و دارای سری شبیه انسان است. اشاره نویسندگان به منش نوسانی و التقاطی کندی است که آرای او را متناقض می‌کند.

کندی سرانجام و در آخرین رای نوسانی و تاریخی خود در سال ۲۰۱۵ به سمت لیبرال‌ها غش کرده و به تضمین قانون اساسی برای ازدواج گی‌ها رأی مثبت می‌دهد؛ نقطه‌ای سیاه در کارنامه قضایی او. براستی چگونه یک قاضی ارشد و محافظه‌کار و ایضاً یک کاتولیک رومی، نویسنده نظر اکثریت در مورد “ازدواج گی‌ها” می­‌شود؟ اینجا دیگر صحبت از منطق نیست، صحبت از  دنباله­‌روی از اکثریت و افکار عمومی است! او می‌نویسد: “گی‌ها در برابر قانون قدر و منزلت برابر می‌خواهند و قانون اساسی این حق را به آنها می‌دهد!” کندی در توضیح نظر اکثریت ازدواج را به درستی “سنگ بنای نظم اجتماعی” معرفی می‌کند اما شاکیان این پرونده را-گی‌ها- جویندگان “کرامت برابر در مقابل قانون” می­‌خواند. آیا براستی گی­‌ها جوینده کرامت هستند؟ شاید به درستی باید قاضی کندی را “ابوالهول آمریکا” دانست. در خلاصه حکم دیوان عالی آمده است که ” تاریخ ازدواج در حال تغییر است!” دیوان عالی ازدواج را به درستی مفهومی تاریخی خوانده است اما ذات آن را در حال تغییر می‌داند. نفی ذات به معنی نفی سنت ازدواج است و آنچه گی‌ها انجام می‌دهند ازدواج طبیعی نیست که حقوق و مزایای تاریخی آن را برای خود مطالبه کنند. اگر رابطه دو مرد یا دو زن را می‌توان “ازدواج” نامید پس چرا نباید آنرا به چهار مرد یا حتی بیشتر بسط داد. چرا فقط به دو نفر محدود باقی بماند.

اما در مقابل، قاضی جان رابرتس، از قضات ارشد و محافظه‌کار دیوان عالی که به این پروند رای منفی می­‌دهد، این حکم را “عمیقاً ناامید کننده” توصیف می­‌کند: “کسانی که اکثریت هستند باید این پیروزی را جشن بگیرند اما قانون اساسی را خیر چرا که ربطی به آن نداشت.” در واقع این حکم ربطی به قانون اساسی ایالات متحده نداشت و تنها جعل یک حکم جدید و متناسب با افکار عمومی روز بود که خود را به نام قانون اساسی جا زد. اوباما بلافاصله و در یک سخنرانی در کاخ سفید این حکم دیوان عالی را ستایش کرد و آنرا “پیروزی آمریکا” خواند! براستی آمریکا چگونه سال به سال از ارزش‌های اخلاقی خود دست شسته و در “مارکسیسم فرهنگی” غرق شد؟ کشوری که در آن انجیل همیشه از کتب پرفروش بوده چگونه به این نقطه رسید؟

اینگونه است که ارزش‌ها بازنگری می‌شوند. این اعمال قبیح و ضد خانواده طبیعی عمر کوتاهی دارند اما سرعت پیشرفت­شان با گسترش افراطی دموکراسی و دولت رفاه در غرب همزمان بوده است. اینکه چگونه در کمتر از دو دهه از “ازدواج گی‌ها” جرم‌زدایی می‌شود و آنها متهورانه می‌توانند تمام مزایای زندگی و ازدواج طبیعی را که از اساس ضد آن هستند مطالبه کنند و از طریق دولت و دادگاه‌ها به این مهم دست یابند خود جای تحقیق مفصل دارد. آنها حالا به راحتی استخدام می‌شوند، فرزندخوانده می‌پذیرند، حقوق ارثی می‌خواهند و حتی می‌توانند خود را بعنوان یک فرقه جدید با پرچمی رنگین‌کمانی مطرح کنند گویی که جهان به آنها بدهکار است. امروز “مارکسیسم فرهنگی” غرب را فرا گرفته است. دیگر از مسیحیت چیزی باقی نمانده و همه چیز در حال کن‌فیکون شدن است. شاید پیامد عادی‌سازی این موارد در حال حاضر برای عامه ملموس نباشد اما رفته رفته اجتماع را از درون می‌پوساند. در این میانه لبخند ابلیس را می‌توان مشاهده کرد.